Home / แชร์ประสบการณ์ USA / ประสบการณ์เรียนภาษาที่นิวยอก

ประสบการณ์เรียนภาษาที่นิวยอก

tee

สำหรับการมาที่นิวยอกครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับผม เนื่องจากเมื่อปีก่อนหน้านี้เคยมาเวิกแอนทราเวลที่ฟลอลิดาก็ได้โอกาสทำงานเก็บเงินมาเที่ยวอย่างที่ชื่อโครงการเค้าว่านั้นแหละครับ work and travel 55+

การมาเที่ยวนิวยอกในครั้งนั้นของผม ทำให้ผมรู้ตื่นตาตื่นใจกับเมืองนี้เอามากๆ เจริญหูเจริญตาไปหมด การคมนาคมก็สะดวก แหล่งท่องเที่ยวก็มากมาย แถมมีที่ช็อปปิ๊งให้หน่ำใจอีก ถูกใจขาช็อปมาก555

เอาละ เรามาเข้าเรื่องดีกว่า หุหุ การเลือกกลับมาเรียนภาษาครั้งนี้ของผมเนื่องจากต้องการความท้าท้ายใหม่ๆจากเมืองไทยไม่อยากทำงานที่เมืองไทยกับเงินเดือนเริ้มต้น15000ที่แทบจะซื้ออะไรไม่ได้ก็เลยตัดสินใจมองหาเอเจนซี่เจ๋งให้คอยซับพอตเราได้ดี แจ็กพ็อตก็มาตกอยุ่ที่edupluz ซึ้งพี่เจ้าของบริษัทก็รุ้จักกะเราช่วงที่เราไปเที่ยวนิวยอกนั้นเอง

หลังจาก จัดการจองตั๋วทำวีซ่าเรียบร้อยแล้ว ก็ต้องเจอกับอุปสัก แรกทันทีคือ อายุงานของเจ้าวีซ่าของผมเนียดัน ได้มาแค่5เดือน ทั้งๆที่ผมลงคอร์สเรียน6เดือนด้วยซ้ำ ตอนแรกก็นึกว่าเป็นคนเดียวที่ไหนได้เพื่อนที่จะไปด้วยกันก็โดยด้วยเห้ออ เซงจิงๆ อ่อ ลืมบอกไปทริปนี้ของผมมีเพื่อนร่วมเดินทางไปด้วยอีกนึงคนก็คือ นายแตงโม 55ชื่อน่ารักไหมละ เป็นผู้ชายหน้าโหดเร้ยแหละ เอาหล่ะ หลังจากที่พวกเรารู้ข่าวร้ายนี้ ก็กัดฟันเดินทางไปต่อ เพราะได้ปรึกษากับเอเจนซีแล้วมันจะไม่มีผลกระทบมากนักเพราะ ถึงวีซ่าเราขาดแต่เราก็ยังอยู่ได้ด้วยI20 คือ ใบที่ได้จากที่เรียนของเรานั้นเอง

1 พค ออก เดินทางด้วยสายการบินโคเรียนแอร์ไลท์ ประทับใจมาก บริการดีเยียม อาหารอร่อย ปล แอร์สวยฟุตๆ55มีหนังเยอะมาก หลังจากนั้นใช้เวลาประมาณ4-5ชม ก็ถึงสนามบินอินชอนที่เกาหลีเพื่อรอพักเครื่องอีก1ชม ก็เดินเล่นไปล้างหน้าล้างตาสักพักก่อนที่จะเปลื่ยนเครื่องใหม่ใหญ่กว่าเดิมหลังจากเวลาอยุ่นานน๊าน เราก็ถึงนิวยอกแล้ว finally!!! เย้ มาถึงก็อากาศเย็นเร้ย เพราะช่วงนี้จะยังเป็นปลายหนาว อยู่ ก็จัดแจงงัดเอาเสื้อหนาวผ้าพันคอกันจ้าละวันถ่ายรูปกันคนละแชะสองแชะ ก็โทรหาเจ้าของบ้านที่เรานัดแนะไว้ให้เค้ามารับ เค้าคิดเงินคนละ25$
เอาละก็ถึงบ้านหลังแรกที่เราไปอยุ่ เรากะเพื่อนตัดสินใจที่จะอยุ่ที่นี้แบบรายวันชั่วคร่าว เพราะเดินไกลจากซับเวไปหนอย และยังรู้สึกว่ายังไม่ชอบ ก็เสียไปวันละ30$แพงเอาเรื่องอยุ่เขียวกำหนดเรียนของเรามันวันที่7เรายังพอมีเวลาอีกหลายวันในการเตรียม หลังจากพักผ่อนกันจนหายแจ็ทเลกแล้วก็ไม่รีรอที่จะไปเดินเท๋วชมเมืองซะหน่อย เราพอรู้บ้างว่ามีอะไรบ้างจากที่เคยมาครั้งที่แล้ว อ่ะ ลืมบอกไปว่า อย่าลืมโหลดแอพแมพซับเวไว้นะไปไหนมาไหนจะได้ไม่หลง ก็จัดแจงซื้อบัตรซับเวแบบรายเดือนทันทีในราคา104$ อันลิมิตเต็จ คุ้มมากสำหรับคนใช้ทุกวัน หลังจากตระเวนพาเพื่อนเที่ยวจนหน่ำใจแล้วก็ไม่ลืมที่จะหาข้อมูลกะบ้านหลังใหม่ที่จะย้ายด้วยก็ไปที่ร้านน้ำตาลซึ้งแหล่งรวมตัวของคนไทยที่นั้นจะไปติดตามบอรดข่าวสารต่างๆทั้งห้องเช่า งาน และขายของมือสองต่างๆ ในช่วงแรกเหนื่อยๆมากเพราะต้องตระเวนหาห้องเช่าใหม่และงานไปด้วยในพร้อมๆกัน ผมกับเพื่อนนี้เดินกันขาแทบลากกเห้ออเหนื่อยจัง ในที่สุดความซวยที่สองก็มาเยือนคือเจ้าบ้านบังให้เราอยุ่แบบรายเดือนแต่ต้องทำสัญญาหกเดือน เราไม่ชอบเร้ยต้องย้ายออกกระทันหันไปเจอกะพี่ก้อยพี่ใจของเราที่ไปดูบ้านเค้าแต่คุยกันถูกคอแต่ห้องพี่เค้ายังไม่ว่างเค้าเร้ยอนุญาติให้เรานอนกันพื้นที่เล็กตรงห้องรับแขกไปก่อน แต่เราก็ไม่รีรอที่หาบ้านใหม่ไปเรื่อยในที่สุดก็ได้ห้องเช่าที่ถูกใจสักที่ เจ้าของบ้านชื่อพี่เชอรื่น่ารักทีเดียวใจดี เฮฮาเข้าใจวัยรุ้น ตกลงกันที่ราคา750$ต่อเดือน ซึ่งผมอยุ่กะเพื่อนสองคนก็หารสองกันไปตามระเบียบ เอาหละในเมื่อได้บ้านแล้วทีนี้ก็เหลือแต่งานเพราะถ้าไม่ได้งานพวกเราแย่แน่ใช้เงินไปเยอะแล้วยังเสียค่ามัดจำบ้านไปแร้วด้วย เร้ยจำเป็นต้องมีงานละในที่พี่เชอรีใจดีของเราก็แนะนำงานให้เราที่ไทยร็อก ซึ้งเป็นที่เดียวกะพี่ที่บ้านเดียวกันก็ทำอยุ่คือพี่เบนท์นี้เองแต่อยุ่ใกล้ไปหนอยแต่ก็ต้องไป หลังจากที่ได้ร่วมกันที่ไทยร็อกอยุ่พักนึงก็รุ้สึกรักร้านนี้มากเพราะเจ้าของของร้านใจดีมากชื่อพี่ตุ๊กตาและพี่กะรอก ดูแลเราแบบครอบครัว เฉลี่ยทำงานได้วันล70-120$ ช่วงนี้5โมงเย็นถึง4ทุ่ม ชิลร้านริมทะเล บรรยากาศดี อาหารอร่อยมีดนตรีสดให้ฟังแทบทุกคืน ชีวิตของเราก็จะเป็นเรียน8-12.00 เรียนที่โรงเรียนภาษา zoni ส่วนช่วงใหญ่เย็นก็ไปทำงานจะมีเวลาช่วงบ่ายให้เราไปเที่ยวกะเพือนๆที่ รร อยุ่บ้าน หลังจากที่เรามาเรียนได้สักพักก็ได้เพื่อนใหม่มากมายทั้งญี่ปุ่นเกาหลี สเปน

tee1

ใช้ชีวิตสนุกสุดเหวียงไปตามภาษาวัยรุ้นวันไหนที่ว่างเว้นจากการทำงานก็ไปแฮงเอ้ากับเพื่อนๆต่างภาษาก็เป็นการฝึกภาษาไปอีกทาง และได้โอกาสจีบสาวๆต่างชาติด้วยยย วู้ๆๆๆแต่แล้วความสนุกก็ต้องหยุดชะงั้นเมื่อ นิวยอกต้องประสบอุทกภัยคือ พายุแซนดี้ เล่นเอานิวยอกเป็นอรรมพาตกันทั้งเมืองไฟดับน้ำท่วม ร้านอาหารที่ผมทำงานก็โดนหางเล่ไปด้วยเนื่องจากอยุ่ริมทะเลโดนเจ้าพายุชัดพังกันไป ต้องปิดร้านปรับปรุงหลังจากนั้นความซวยของผมยังไม่หยุดเนื่องจากคอสเรียนของผมหมดแล้วต้องเสียเงินจ่ายคอสใหม้และต่อI20ผมก็ต้องเอาเงินก้อนเล็กที่มีเก็บจากการทำงานไปจ่ายค่าเรียนเพราะตั้งแต่มาตอนแรกตั้งปฏิพานกะตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ขอเงินที่บ้านเด็ดขาด เราจะอยุ่ด้วยตัวให้ได้ ซึ้งเงินก่อนนี้ก็แทบจะเป็นเงินก่อนสุดท้ายที่มีเนื่องจากช่วงแรกเที่ยวและช็อปปิ้งสะเยอะไม่ค่อยได้เก็บเงินไว้เร้ยเพราะไม่คิดว่าเหตุการจะเป็นอย่างนี้ หลังจากพายุผ่านไปก็ทิ้งความเสียหายไว้กับนิวยอกมากมาย และแล้วข่าวร้ายก็ตามมาคือ ร้านที่ผมทำอยุ่ต้องปิดรอเปิดปีหน้า OMG !!!ช็อกสิครับอย่างงี้เพราะนั้นคือแหล่งรายเดียวเดียวของผมและเพื่อน เราก็เร้ยต้องกัดฟันสุ้กันใหม่โดยการเดินหาร้านอาหารไทยเพื่อทำงานกันอีกครั้ง
เครียดและท้อมาก เงินก็จะหมด แต่ในที่สุดผมก็ได้งานเป็นบัสบอยที่ร้านของเครือสไป เป็นร้านอาหารไทยที่ใหญ่ที่สุดในนิวยอก หลังนั้นไม่นานผมก็ขอเวเคชั้นจากที่เรียน เนื่องจากผมเรียนมา6เดือนแล้วก็จะได้เวเคชั้น2เดือนสำหรับพักผ่อนแต่ ผมไม่ได้พักผ่อนเหมือนคนอื่นเค้าต้องทำงาแทบทุกวันเพื่อหาเงินก่อน แต่แล้วความซวยของผมยังไม่หมดครับ6 พฤษจิกายน เป็นวันที่ผมจะไม่มีวันลืมคือเป็นวันเกิดของแฟนผมและวันที่โดนเธอบอกเลิกไปพร้อมๆกัน เนื่องจากมาพักหลังๆผมไม่ค่อยสะสนใจเค้าเท่าที่ควร ติดต่อน้อยลงเพราะเครียดจากทางนี้ เธอคงรอผมไม่ไหวและปัญหาต่างๆมากมายเธอจึงตัดสินใจบอกเลิกกับผม เล่นเอาตัวชาไปหมดผมง้อเธออยู่พักนึงแต่ก็ไม่ทันแล้วเพราะเธอเลือกที่จะมีคนใหม่ไปเรียบร้อยสิ้นสุดความสัมพัน5ปีของเรา ผมเครียดมาก จะเป็นจะตายให้ได้ร้องไห้แทบทุกวันกินไม่ได้นอนไม่หลับกินเหล้าสูบบุหรีจีดทุกวันดีว่าช่วงนั้นเป็นช่วงเวเคชั้นของผมและช่วงหยุดงานเร้ยอยุ่แต่บ้านได้ไม่งั้นคงไปเรียนไปทำงานไม่ไหวแน่ๆเพราะทำเอาผมน้ำหนักลดไปถึง5กิโล ซูบผอมมาก หลังจากทำใจได้1เดือนเต็มก็หันมาดูแลตัวเองทันเข้ายิมเล่นฟิตเน็ตเพื่อดูแลตัวเองเป็นการใหญ่เราต้องเดินต่อไปครับ ชีวิตต้องสู้ หลังหมดเวเคชั้นผมก็ย้ายชั้นเรียนจากชั้น6ลงมาชั้น3เพื่อ เรียนน้อยลง มีเวลาเยอะขึ้น คนส่วนใหญ่ในชั้นนี้จะเป็นคนทำงานสะส่วนใหญ่เพราะชั้น6จะเป็นชั้นที่แพงกว่าและเอาใจใส่นักเรียนดีกว่า หลังจากนั้นผมก็มีเวลาไปไหนมาไหนกะเพือนๆ มากขึ้น ใช้ชีวิตเป็นนิวยอกเกอมากขึ้น ผมทำงาน4วันต่อสัปดาครับ ทำแต่ช่วงเย็นคือ 4.00-23.00 ในช่วงเวลาที่ทำงานก็มีทั้งทุกข์และสุขครับ ปนๆกันไป แต่ก็เป็นประการณที่ดีมากๆๆ ได้เรียนทั้งในและนอกห้องเรียน ได้ใช้ชีวิคทั้งทุกและสุขด้วยตัวเองเข้าใจการใช้ชีวิตมากขึ้น รู้จักค่าของเงินมากขึ้น ได้ทั้งเพื่อนใหม่ได้ทั้งภาษาเป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่าจริงๆๆ ในที่สุดก็ครบ1ปี ได้เวลาที่ผมต้องเดินทางกลับ เพราะผมมีคิวที่จะต้องมารับพระราชทานปริญญาบัตรหลังจากที่เลื่อยมาเพราะมาเรียนต่อ และก็ตัดสินใจที่จะบวชทดแทนบุญคุณพ่อแม่ และไถ่โทษแก่สิ่งไม่ดีที่ผมได้ทำไว้เพื่ออโหสิกรรมด้วย

ขอขอบคุณ บริษัทedupluz
Thairock spice พี่เบนท์ พี่เชอรี่ พี่ก้อย และพี่บอล

Comments

comments

About admin

Avatar of admin

Comments are closed.

Scroll To Top